آبی یک پروژه‌ی اکسپریمنتال است که در دو بخش به هم‌پیوسته شکل می‌گیرد: آبی پروجکت و آبی آبجکت.
آبی پروجکت از یک سؤال ساده شروع می‌شود: فضاهای فرهنگی مثل گالری‌ها واقعاً تا چه اندازه در دسترس عموم‌اند؟ چقدر در سطح شهر پراکنده‌اند و چند نفر در زندگی روزمره‌شان به‌طور طبیعی با آن‌ها مواجه می‌شوند؟
از همین‌جا، آبی سراغ ترکیب دو برنامه‌ای می‌رود که در نگاه اول هیچ نسبتی با هم ندارند: سرویس بهداشتی عمومی، به‌عنوان یکی از ضروری‌ترین و کاربردی‌ترین فضاهای شهری، و هنر، که معمولاً در فضاهایی مشخص و جدا از جریان عادی زندگی قرار می‌گیرد.
ایده در ابتدا شاید کمی عجیب یا حتی خنده‌دار به نظر برسد: آیا یک سرویس بهداشتی عمومی می‌تواند هم‌زمان یک شوروم، یک فضای نمایش یا محلی برای مواجهه با هنر هم باشد؟
آبی به جای داشتن یک شوروم یا فروشگاه فیزیکی ثابت، به ایجاد شبکه‌ای از سرویس‌های بهداشتی عمومی در نقاط مختلف شهر فکر می‌کند؛ فضاهایی که هرکدام می‌توانند به‌عنوان یک پروژه‌ی مستقل معماری تعریف شوند، توسط معماران و هنرمندان مختلف طراحی شوند و در بعضی موارد میزبان اثر هنری، اینستالیشن یا مداخله‌های فرهنگی باشند.
پروژه‌هایی مثل Tokyo Toilet پیش از این نشان داده‌اند که زیرساخت روزمره‌ی شهری می‌تواند بستری برای تجربه‌ی معماری باشد. اما در تهران، آبی فراتر از طراحی یک سرویس بهداشتی به این موضوع نگاه می‌کند. برای ما، این فضا می‌تواند به بخشی از یک زیرساخت فرهنگی غیرمتمرکز تبدیل شود؛ فضایی کوچک، عمومی و در دسترس که هنر را از مقصدهای مشخص فرهنگی بیرون می‌آورد و وارد زندگی روزمره‌ی شهر می‌کند.
آبی پروجکت حاصل بیش از سه سال تحقیق، مشاهده و آرشیو اطلاعات است و هنوز هم در حال شکل گرفتن است. ما این پروژه را عمداً باز نگه داشته‌ایم؛ به این معنا که معمارها، هنرمندان، طراحان و حتی خود مردم شهر می‌توانند به آن اضافه شوند و هرکدام بخشی از مسیر آینده‌ی آبی را تغییر دهند.
آبی آبجکت موتور اقتصادی این پروژه است.
ما از طریق طراحی و فروش آبجکت‌هایی ساده، کاربردی و متناسب با زندگی امروز، منابع لازم برای ادامه‌ی تحقیق و توسعه‌ی آبی پروجکت را تأمین می‌کنیم. در نتیجه، فعالیت اقتصادی و پروژه‌ی فرهنگی از هم جدا نیستند؛ یکی امکان ادامه‌ی دیگری را فراهم می‌کند.
آبی آبجکت و آبی پروجکت در نهایت دو بخش از یک ساختار واحدند: یکی آبجکت تولید می‌کند و دیگری فضا، تجربه و امکان مواجهه.
آبی تلاش می‌کند یک پروژه‌ی بلندپروازانه اما کاملاً شهری بسازد؛ پروژه‌ای که منتظر نمی‌ماند مردم به گالری بروند، بلکه خودش وارد جریان روزمره‌ی شهر می‌شود
